Klein gebaar, enorme impact
Hoi self-improver,
Stel je een angstige, verdrietige en gestreste student voor in het tweede jaar van zijn opleiding software engineering. Nou, dat was ik zo'n 4 jaar geleden. Letterlijk een breekpunt in mijn leven. Dit is het verhaal van hoe een klein gebaar van mijn vriend tot een enorme (geweldige) impact leidde.
Laat me je wat context geven terwijl we de tijd induiken; het was de hele maand regenachtig en kutweer en het coronavirus had alles gesloten. Er was niets te doen (er waren natuurlijk wel andere dingen, maar dat wist ik toen nog niet, lol) behalve piekeren over mijn aartsvijand: de wiskundetoets uit het eerste jaar van mijn opleiding. Ik had hem 3 keer overgeslagen en had nog maar 1 poging over voordat me vriendelijk gevraagd zou worden om een andere carrière te zoeken, lol. Ik was met deze opleiding een moeilijkheidsniveau omhooggegaan en had er nooit les in gehad. De meeste van mijn klasgenoten kenden de wiskunde al en wisten hoe ze de opgaven moesten oplossen, ik had geen idee en raakte overweldigd. Dus wat deed ik? Ik sloeg alle lessen over en negeerde de toetsen, alsof ze niet bestonden. Dat werkte, een tijdje, haha. Maar toen kwam de laatste poging dichterbij, zo dichtbij dat ik het niet langer kon negeren.
Je denkt misschien: "nu moet hij wel in actie komen". Daar heb je gelijk in, maar natuurlijk bleef ik het uitstellen. Dus de stress en angst werden erger. Gelukkig waren er manieren om "ontspanning" in te ademen, lol. Dus ik belde mijn vriend en vroeg of we konden afspreken. Hij, de absolute bro die hij is, zei tuurlijk, kom! We chillden en maakten grappen. Uiteindelijk dacht ik: f it, ik heb hulp nodig, ik ga hem om advies vragen. Wat een van de moeilijkste dingen is om te doen. Ik vertelde hem dat ik deze toets moest halen, anders moest ik stoppen met mijn opleiding. Hij dacht even na en stelde me de simpelste, maar ook diepste vraag: "Wil je je diploma halen?". Het was een paar seconden doodstil terwijl die vraag keihard binnenkwam, op een fijne manier. Ik keek naar hem op en zei, vol overtuiging: "Ja". Toen zei hij: "Nou, ga het dan gewoon doen".
Ik weet niet waarom, ik weet nog steeds niet waarom, zijn woorden zoveel impact op me hadden. Zelfs nu ik dit schrijf krijg ik er kippenvel van. Maar de volgende dag begon ik me voor te bereiden op de toets. Met zijn woorden nog vers in mijn hoofd. Ik liet alles wat minder belangrijk was vallen en leerde 10 dagen achter elkaar door. Op de dag van de toets was ik gestrest op een manier die ik nog nooit had meegemaakt. Maar ik had gedaan wat ik kon, ik had alles gegeven. Er gingen een paar slopend lange dagen voorbij, en toen kreeg ik de e-mail met mijn resultaat. Ik opende hem en zag dat ik de toets had gehaald. Ik voelde een opluchting die ik nog nooit had gevoeld, ik haalde diep adem en ademde uit. Alles wat ik zo lang had opgekropt, nou, je kunt je voorstellen wat er gebeurde. Natuurlijk liet ik het mijn bro als eerste weten, en bedankte ik hem. Ik herinner hem er nog steeds weleens aan. Hij blijft het vergeten, maar ik nooit.
Ik hoop dat dit verhaal je motiveert om vrienden, familie en zelfs vreemden te steunen. Het kan voelen alsof wat je zegt geen effect heeft, en dat kan ook best zo zijn. Maar soms heeft het dat wel, en dan kan het een geweldige impact op iemand hebben!
Spreek je snel,
Tristan
🌱 -> 🌻