Ik ben terug, en ik heb iets nieuws gebouwd

Hoi self-improver,

Twintig maanden. Zo lang is het geleden.

Ik heb je in februari eigenlijk al een mail geschreven om het uit te leggen, en die toen nooit verstuurd. Wat, eerlijk gezegd, alles zegt over de staat waarin ik was. lol.

Dus dit is de echte. Waar ik ben geweest, waar ik in stilte aan heb gebouwd, en waarom ik denk dat het meer uitmaakt dan alles wat ik hiervoor heb gemaakt.

De grind die het plezier sloopte 😕

Je kent die cultuur van altijd maar productief moeten zijn? Altijd iets nieuws uitbrengen, altijd optimaliseren, altijd een strategie hebben? Daar ging ik in mee. Volledig. Met FindYourTriggers moest elke week vooruitgang zijn. Ik las over hoe ik sneller kon groeien in plaats van echt te genieten van wat ik bouwde. Op een gegeven moment bouwde ik niet meer iets waar ik van hield. Ik was alleen nog aan het performen. Productiviteit performen. Vooruitgang performen.

Het ergste? Ik vond het echt geweldig om mensen te helpen met zelfverbetering. Dat is nooit veranderd. Maar de druk die ik mezelf oplegde om daar een "echt bedrijf" van te maken, zoog er alle plezier uit. Ik heb mezelf uit mijn eigen passie geoptimaliseerd.

Dus ik stopte. Niet dramatisch. Ik verstuurde de volgende nieuwsbrief gewoon niet. En toen ging er weer een maand voorbij. En nog een.

Lange tijd had ik geen idee wat ik nu moest doen. Weer van richting veranderen? Alles stopzetten? Me gewoon op mijn baan richten? Het eerlijke antwoord was: ik weet het niet. En voor iemand die altijd een plan heeft, was dat doodeng.

Maar niet weten bleek prima te zijn. Sterker nog, meer dan prima. Als je stopt met een richting forceren, komt de juiste vanzelf naar je toe. Ik deed een stap terug, richtte me op mijn baan en begon langzaam weer te knutselen. Geen plan. Geen doelen. Gewoon dingen bouwen die me interessant leken.

En toen viel er iets op zijn plek.

Ik heb VibeThoughts gebouwd 💭

Dit is waar ik mezelf steeds op betrapte.

Ik dacht aan iemand. Mijn moeder. Een oude vriend. Iemand die net aan een nieuwe baan was begonnen. Een oprechte, warme gedachte. En dan... niets. De gedachte kwam altijd onder de douche of in de auto, en tegen de tijd dat ik er echt iets mee kon, was hij weg. Weken later voelde ik me er schuldig over en stuurde ik nog steeds niets, want nu was het te lang geleden en wat zeg je dan nog.

Ik denk niet dat ik de enige ben. Ik denk dat de meesten van ons veel attenter zijn dan onze verzonden berichten doen vermoeden. De aandacht is er. De opvolging niet.

Dus heb ik VibeThoughts gebouwd. Het is simpel:

1. Je dumpt de gedachte, hardop, in je eigen woorden. "Volgende week vrijdag even bij Sara checken hoe haar nieuwe baan gaat, hou het luchtig."

2. Wij herinneren je eraan op het juiste moment, zodat hij niet stilletjes verdwijnt.

3. Wij schrijven het bericht in jouw stem, niet die van een chatbot. Je leest het, past het aan als je wilt, en het opent direct in je chatapp.

Het leert hoe jij echt schrijft van een paar van je echte berichten, en je beoordeelt elk concept, dus het komt steeds dichter bij jou. Het verstuurt nooit iets voor je. Op verzenden druk je altijd zelf. Je notities zijn versleuteld, worden nooit verkocht en nooit gebruikt om modellen te trainen.

En je begint gratis. Geen proefperiode, geen creditcard, niets dat afloopt. De gratis versie geeft je 5 gedachten per maand en schrijft nog steeds in jouw stem, en dat is precies waar ik bewijs van zou willen zien voordat ik ergens voor betaal.

Probeer het hier: vibethoughts.com

Er zijn ook een paar gratis tools waar je niet eens een account voor nodig hebt. En als je Claude of ChatGPT gebruikt, kun je VibeThoughts daar direct op aansluiten en gewoon zeggen wat er door je hoofd gaat.

Waarom dit over mentale gezondheid gaat 🧠

Misschien denk je nu: Tristan, je verkocht ons zelfkennis en nu kom je met een berichtenapp. Terecht. Laat me het uitleggen, want voor mij is het hetzelfde project.

FyT ging over naar binnen kijken. Je triggers, je patronen, wat je uit balans brengt. Daar geloof ik nog steeds in. Maar ik ben gaan denken dat ik maar de helft had. Alleen maar naar binnen kijken kan stilletjes omslaan in piekeren. Jezelf bijhouden, analyseren, optimaliseren, alleen, in je eigen hoofd. Dat heb ik genoeg gedaan. Het helpt niet altijd. Soms is het gewoon een mooier woord voor te veel nadenken.

De andere helft is naar buiten. En wat in onderzoek naar welzijn steeds terugkomt, is geen gewoonte, geen supplement en geen ochtendroutine. Het is de kwaliteit van je relaties. Er komt niets bij in de buurt.

En relaties sterven bijna nooit aan een grote ruzie. Ze sterven aan stilte. Aan "ik stuur volgende week wel een berichtje", veertig keer herhaald. Niemand kiest ervoor om uit elkaar te groeien. Het gebeurt gewoon terwijl je druk bent.

Er is nog een tweede voordeel dat ik eerlijk gezegd niet aan zag komen: het bericht versturen is goed voor jou, niet alleen voor hen. Dat beetje schuldgevoel dat je met je meedraagt, dat "ik moet echt even iets van me laten horen bij X" dat al vier maanden in je achterhoofd zit, dat is een echte, sluimerende mentale belasting. Dat opruimen voelt geweldig. En je krijgt bijna altijd binnen een uur iets warms terug.

Weet je nog het verhaal dat ik je in september 2024 vertelde? Over de vriend die me één simpele vraag stelde, "Wil je je diploma halen?", en daarmee de richting van mijn leven compleet veranderde? Hij vergeet nog steeds dat hij het ooit heeft gezegd. Ik nooit.

Dat is het hele verhaal. Klein gebaar, enorme impact. Je weet nooit welk bericht bij iemand binnenkomt. Je moet ze gewoon echt versturen.

En FyT? 🌱

Niet dood. Ik geloof er nog steeds in. Ik neem het mee in een richting die natuurlijker en minder geforceerd voelt, en het past beter bij VibeThoughts dan ik had verwacht. Naar binnen en naar buiten. Meer daarover in een volgende editie.

Oh, en let op de naam bovenaan. State of Triggers is nu State of Thoughts. Dezelfde SoT, iets bredere blik.

Tot slot

Dit kostte me ongeveer een uur om te schrijven en ik voel me beter dan ik me in maanden heb gevoeld. Precies hetzelfde gebeurde de vorige keer dat ik er een verstuurde. Blijkbaar wist mijn vroegere ik iets. Dus hier ben ik weer.

Geen beloftes over hoe vaak. Geen groots relaunchplan. Gewoon ik, die deelt wat er door mijn hoofd gaat, zoals het vroeger was.

En als je bij het lezen hiervan aan iemand moest denken: wacht niet tot je de perfecte woorden hebt. Stuur gewoon iets. Dat is letterlijk het hele punt.

Tot snel,

Tristan

🌱 -> 🌻